Pewnie on myśli, że nie należę do zbyt wiernych kochanków. Pewnie teraz, gdzieś tam na zimnej północy leżąc w ciemności obolały myśli jak nam dobrze razem było. Jak było cudownie skradać się przez park, żeby cicho przyglądać się pięknej scenie, a potem miękkimi ruchami, z ledwie słyszalnym mlaśnięciem zabrać ją do siebie, rozedrganą światłem. Kiedy gładzę końcami palców jej kształt, czuję się jak zdrajca. Podwójny zdrajca. Myślę o nim i o tym, że jestem teraz z inną. Myślę o niej i wiem, że powinienem oddać jej się cały, bez brukania naszej bliskości wspomnieniem o nim i naszych zabawach. A przecież tuż obok, na wyciągnięcie dłoni leży druga z nich. Ładniejsza, młodsza, czystsza. A przy tym, tak doświadczona, pełna historii, pełna opowieści wypisanych w każdym jej zakamarku niewidzialnym tuszem. I taka prosta. Połakomiłem się. Chwila zapomnienia nie kosztowała wiele, to prawda. Raczej muszę teraz dać więcej z siebie, zająć się nimi, dopieścić... Ale co zrobię, jeśli (kiedy!) on wróci? Jak się podzielić? Jak wytłumaczyć? Że tanie były, że pod rękę, że niechciane... Nie wiem jeszcze. Żyję chwilą, ciesząc się ich bliskością.



Rolleiflex w serwisie. Tymczasem ja zabawiam się z dwiema staruszkami;) Voigtlander Bessa w dwóch wcieleniach przedwojennych przybył do mnie i teraz mam fotoszpital w domu.;) Ale warto było – są piękne i naprawdę okazyjne.:)